Obserwuj nas

Rozgrywki

Uraz stawu barkowo-obojczykowego

  • UGHR
lekarz DR UGHR

Dzień dobry mili czytelnicy. Każda kontuzja, każda choroba jest przykra, jest nieszczęściem chorego, jego rodziny i najbliższych. Urazy są jednak wpisane w zawód wyczynowego sportowca, tak jak błędy Windowsa 8.1 są wpisane w życie informatyka. W ostatnich kilku dniach kibicami Legii wstrząsnął uraz Guilherme. Podobnie jak w poprzednich tekstach, także i w tym bazuje jedynie na informacji medialnej, nie mam wglądu ani w wyniki badan obrazowych, nie znam też oficjalnej diagnozy.

URAZ STAWU BARKOWO-OBOJCZYKOWEGO

Najpierw może kilka słów o anatomii, wszak „bez znajomości anatomii, nie ma lekarza”… jakoś tak to szło, uczyłem się takich przysłów po łacinie ale już zapomniałem.

Przeglądając piśmiennictwo natrafiłem na portalu fizjoplaner.pl tekst Pana mgr Radosława Białego. Staw barkowo-obojczykowy łączący łopatkę z obojczykiem. Staw ten utworzony jest przez barkowy koniec obojczyka i wyrostka barkowego łopatki. Jego zadaniem jest unoszenie i obniżanie łopatki, a także wysuwanie jej do przodu.

[vc_single_image image=”10731″ img_size=”full”]

Stabilność stawu zapewniają dwa więzadła: barkowo–obojczykowe oraz kruczo–obojczykowe. Mniejsza o ich funkcję i przyczepy – podaję je jako uzupełnienie anatomii interesującej nas okolicy. Staw charakteryzuje się niewielką ruchomością ruchomość w zakresie 5 – 8 stopni w każdej  płaszczyźnie.

W powyższym opracowaniu czytamy dalej:
Główną przyczyną uszkodzenia jest bezpośredni uraz związany z upadkiem na ramię lub wyprostowaną rękę. Dochodzi do tego najczęściej podczas uprawiania aktywności fizycznej, w szczególności sportów kontaktowych (sporty walki, piłka nożna, piłka ręczna). W momencie upadku obojczyk ustabilizowany jest na klatce piersiowej, a siła działająca na bark spycha łopatkę ku dołowi, przez co staw ulega uszkodzeniu. Urazowi może towarzyszyć rozerwanie więzadeł stabilizujących (barkowo – obojczykowe, kruczo – obojczykowe), przyczepów mięśnia naramiennego lub czworobocznego oraz złamania struktur kostnych: wyrostka barkowego, wyrostka kruczego czy obojczyka.

Wyróżniamy 6 typów uszkodzeń stawu barkowo-obojczykowego (skala Rockwood):
TYP I – naciągnięcie struktur więzadłowych, bez uszkodzenia ich ciągłości.

TYP II – Stwierdza się uszkodzenie aparatu więzadłowego, brak przemieszczenia w stawie barkowo-obojczykowym, poszerzenie szpary stawowej.

TYP III – Uszkodzenie więzadła barkowo-obojczykowego z podwichnięciem górnym obojczyka lecz nie więcej niż o całą jego grubość.

TYP IV – jak wyżej, z tym, że podwichnięcie obojczyka występuje ku tyłowi.

TYP V – jak w stopniu III z tym, że podwichnięcie jest na tyle duże, że dochodzi do napięcia skóry ponad obojczykiem co może doprowadzić do jej uszkodzenia.

TYP VI – przemieszczenie obojczyka ku dołowi.

(za ortopedainfo.pl)

Uszkodzenie stawu barkowo-obojczykowego objawia się najczęściej

  1. Ból miejscowy, punktowy w okolicy bocznego końca obojczyka.
  2. Tkliwość palpacyjna okolicy stawu
  3. Obrzęk.
  4. Ograniczenie ruchomości w stawie – rotacja zewnętrzna i wewnętrzna, unoszenie ramienia.
  5. Widoczne uniesienie obojczyka – objaw klawisza.

[vc_single_image image=”10729″ img_size=”full”]

LECZENIE

Leczenie uszkodzenia stawu barkowo-obojczykowe zależy od rodzaju jego uszkodzenia. Postępowanie zachowawcze (leczenie przeciwbólowe, przeciwzapalne, okłady z lodu, odciążanie kończyny, unieruchomienie) stosuje się w większości uszkodzeń w stopniu I i II. W stopniu III opinie środowiska ortopedycznego co do sposobu leczenia są podzielone. Wg jednej grupy lekarzy uszkodzenia takie można leczyć zachowawczo, inni zaś twierdzą, że słuszniejsze jest leczenie operacyjne. Aktualnie stosuje się 2 metody operacji – endoskopowa i „otwarta” oparta na stabilizacja pętami czy śrubami. Każda z ich ma swoje zalety i swoje ograniczenia. Nie miejsce to jednak na dokładny opis tych technik. Stopnie IV, V i VI leczone są zabiegowo.

[vc_single_image image=”10730″ img_size=”full”]

[vc_single_image image=”10728″ img_size=”full”]

[vc_single_image image=”10727″ img_size=”full”]

W większości przypadków rehabilitacja nie jest konieczna. U wyczynowych sportowców zastosowanie rehabilitacji przyspiesza proces powrotu do sportu. Okres unieruchomienia stawu ramiennego wynosi 4 tygodnie. W tym okresie stosuje się głównie fizykoterapię (krioterapia z azotem, jonoforeza przeciwzapalna, elektrostymulacja mięśni barku) i kinezyterapię (ćwiczenia łokcia, nadgarstka i palców), która ma na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych i zapobieżenie powstawania zaników mięśniowych, spowodowanych unieruchomieniem kończyny. Po zdjęciu unieruchomienia przez 8-12 tygodni prowadzi się dalszą fizyko (krioterapia, pole magnetyczne) i kinezyterapię (wzmacnianie mięśni obręczy ramiennej), aż do momentu pełnego zakresu ruchomości i siły mięśniowej.

[vc_video link=”https://www.youtube.com/watch?v=5ezXTsrmZvc” align=”center”]

Na koniec tradycyjne życzenia szybkiego powrotu do zdrowia wszystkim kontuzjowanym i chorym. Czuwaj!

W przygotowaniu tej pracy wspomagałem się artykułami z portali:
ortopedaonfo.pl
fizjoplaner.pl – autor: Radosław Biały
actinedica.pl – autor: Krzysztof Adamowicz

 

 

Kliknij by skomentować

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Reklama

Musisz zobaczyć

Więcej z Rozgrywki