Jeśli nie możesz wygrać, przynajmniej zremisuj. Szklanka po meczu z Zagłębiem do połowy pełna?

Zmagania w 14. kolejce PKO BP Ekstraklasy kończyło niedzielne starcie przy Bułgarskiej. Rozpędzony pięcioma ligowymi zwycięstwami z rzędu Kolejorz mierzył się na własnym terenie z bardzo niewygodnym rywalem – Zagłębiem Lubin. Spotkanie to przebiegało w bardzo nietypowej, nieco ponurej atmosferze, a końcowy wynik nie ucieszył żadnej ze stron. Choć mistrzowie Polski mogą odczuwać rozczarowanie z powodu remisu z niżej notowanym rywalem, ja postarałem skupić się na pozytywach. A należy przyznać, że było ich zdecydowanie więcej od negatywów.

Sensacja przy Bułgarskiej

Niedzielny mecz Lecha Poznań z Zagłębiem Lubin nie przebiegał w atmosferze piłkarskiego święta. Na stadionie znajdującym się przy ulicy Bułgarskiej było tamtego dnia wyjątkowo cicho. Z racji na tragiczne wydarzenia, jakie dzień wcześniej miały miejsce w Krakowie, fani Kolejorza zdecydowali się na nieprowadzenie dopingu. Samo widowisko również nie należało do tych najbardziej porywających. Zgodnie z wcześniejszymi przewidywaniami, ekipa Leszka Ojrzyńskiego głęboko broniła się na własnej połowie, grając w sposób bardzo prosty, momentami wręcz prymitywny, ale co najważniejsze – skuteczny.

Kolejorz dominował, momentami osiągając ponad 80% posiadania piłki, ale przygniatająca przewaga nie przekładała się na dogodne sytuacje bramkowe. Szarpać próbował Walemark, po świetnej indywidualnej akcji groźny strzał oddał Gurgul, ale na tablicy wyników długo utrzymywał się bezbramkowy remis. I choć wszystko wskazywało na to, że oba zespoły udadzą się do szatni przy wyniku 0:0, w doliczonym czasie gry lechici podarowali gościom pierwszy „prezent”.

Joel Pereira zbyt lekko wyrzucił piłkę z autu, a Mateusza Skrzypczaka, który bardzo niepewnie wyszedł do bezpańskiej piłki, uprzedził Marcel Reguła. Utalentowany skrzydłowy z impetem wpadł w pole karne i zachował się jak rasowy snajper, umieszczając piłkę w siatce miękką podcinką. Na trybunach zapanowała prawdziwa konsternacja. Zespół, który w ciągu 45 minut raptem kilka razy opuścił własną połowę, bezlitośnie wykorzystał jedyny błąd gospodarzy i do przerwy mógł cieszyć się z prowadzenia.

Kolejorz pokazał charakter

Po zmianie stron obraz gry nie uległ zmianie, a w 52. minucie podopiecznym Nielsa Frederiksena udało się w końcu rozmontować szczelną lubińską defensywę. Po raz kolejny w tym sezonie błysnął Patrik Walemark. Szwed efektownie zatańczył z piłką w polu karnym, a choć nie udało mu się oddać strzału na bramkę, został sfaulowany przez Filipa Kocabę. Decyzja? Rzut karny dla mistrzów Polski. Do futbolówki ustawionej na 11. metrze podszedł sam poszkodowany. Choć Alomerović wyczuł jego intencje, nie był w stanie zapobiec utracie gola.

I kiedy wydawało się, że kolejne bramki dla Kolejorza są jedynie kwestią czasu, raptem cztery minuty po trafieniu Walemarka drugi cios wyprowadzili… przyjezdni. Alomerović wznowił grę dalekim wybiciem, a po podaniu Dziewiatowskiego w sytuacji sam na sam z Lisem ponownie znalazł się Reguła. Efekt był taki sam jak w pierwszej części gry – miękko podcięta piłka przeleciała nad bramkarzem i zatrzepotała w siatce, a Zagłębie po raz drugi tego wieczoru mogło cieszyć się z prowadzenia. Znowu sporo do życzenia pozostawiała postawa Skrzypczaka, któremu zabrakło odwagi przy próbie wybicia piłki.

Lechici oczywiście nie zamierzali się poddawać i błyskawicznie ruszyli do ataku, ale długo brakowało im szczęścia. Dwukrotnie bliski zdobycia bramki był Agnero, ale piłka po jego uderzeniach nieznacznie mijała słupek. Od 82. minuty przyjezdni musieli radzić sobie w osłabieniu po tym, jak czerwoną kartkę za faul na napastniku z Wybrzeża Kości Słoniowej obejrzał Michalski. Podopiecznym Nielsa Frederiksena ostatecznie udało się dopiąć swego w doliczonym czasie gry – Luis Palma miękko dośrodkował piłkę w pole karne, a celną główką popisał się Michał Gurgul, rzutem na taśmę zapewniając swojej drużynie remis.

Gra się tak, jak pozwala… sędzia?

Niedzielne starcie zakończyło się więc podziałem punktów, który nie zadowalał żadnej ze stron. Zarówno gospodarze, jak i goście opuszczali stadion przy ulicy Bułgarskiej z poczuciem, że było ich stać na wywalczenie kompletu punktów. I choć nie mam zamiaru krytykować stylu, jaki zaprezentowała w Poznaniu drużyna Leszka Ojrzyńskiego, nie mogę przejść obojętnie wobec nieeleganckich zagrywek piłkarzy Zagłębia. Zwłaszcza w drugiej połowie dało się bowiem odnieść wrażenie, że jedynym celem gości jest wybijanie z rytmu rozpędzających się gospodarzy. I nie byłoby to niczym złym, gdyby tylko „Miedziowi” zachowywali się w sposób uczciwy. Symulowanie, opieszałość sztabu medycznego czy najzwyklejsza w świecie gra na czas, choć ostatecznie przyniosły zamierzony efekt, pozostawiły spory niesmak. Jak wyliczył jeden z kibiców Lecha Poznań, tylko w drugiej połowie, przerwy w grze trwały ponad 12 minut.

Nie ulega jednak wątpliwości, że podopieczni trenera Ojrzyńskiego nie zachowywaliby się w sposób tak wyrachowany, gdyby nie bierna postawa sędziego Arysa. Arbiter nie zrobił absolutnie nic, by ukrócić nieeleganckie zagrywki przyjezdnych. Co więcej, zawodnicy Zagłębia zostali za swoją postawę wręcz nagrodzeni – do drugiej części gry doliczonych zostało bowiem zaledwie sześć minut. Legendarny Kazimierz Górski mawiał kiedyś, że „tak się gra, jak przeciwnik pozwala”. W niedzielny wieczór „Miedziowi” zagrali tak, jak pozwolił im na to sędzia Arys. I trudno dziwić się drużynie z Lubina, że bezwzględnie wykorzystała nieporadność arbitra głównego.

Kolejorz mógł czuć się natomiast pokrzywdzony również z powodu nieodgwizdanego rzutu karnego. W 75. minucie po dośrodkowaniu piłki przez Walemarka futbolówka odbiła się od ręki Marcela Reguły, zmieniając tor lotu. Sędzia nie dopatrzył się jednak przewinienia. Co więcej, nie został nawet przywołany do monitora.

Dlaczego szklanka jest do połowy pełna?

Jak co tydzień pora więc zmierzyć się z tezą postawioną przeze mnie w tytule. Choć jestem świadomy tego, że Lech w absurdalny sposób podarował rywalom dwie bramki, uważam, że po końcowym gwizdku trener Frederiksen mógł mieć sporo powodów do zadowolenia. Po pierwsze, jego zespół dwukrotnie był w stanie odrobić straty, wyszarpując punkt w doliczonym czasie gry. Po drugie – pomimo gry z zespołem nastawionym na murowanie własnej bramki, lechici stworzyli naprawdę sporo groźnych sytuacji, wypracowując wskaźnik xG (goli przewidywanych) na poziomie 2.84. A warto przecież pamiętać, że w starciu z Zagłębiem, Kolejorz musiał radzić sobie bez Mikaela Ishaka, Allahyara Sayyadmanesha czy wyrastającego na jednego z najlepszych piłkarzy PKO BP Ekstraklasy – Pablo Rodrigueza, który trzy dni wcześniej nabawił się drobnego urazu kostki.

Cieszyć może również fakt, że Lech znowu nie przegrał meczu, w którym praktycznie nic nie układało się po jego myśli. A jeśli nie jesteś w stanie wygrać, przynajmniej zremisuj. Punkt wyszarpany w domowej rywalizacji z Zagłębiem nie jest spełnieniem marzeń, ale w ostatecznym rozrachunku może okazać się niezwykle istotny. Kolejorz spędzi rozpoczynającą się z początkiem obecnego tygodnia przerwę reprezentacyjną na fotelu lidera, ze skromną przewagą (ale i meczem zaległym!) nad deptającym mu po piętach Górnikiem Zabrze. Do ligowej codzienności podopieczni Nielsa Frederiksena wrócą 22 listopada. Wówczas to zmierzą się na wyjeździe z GKS-em Katowice, który wygrał zaledwie jedno z ostatnich pięciu spotkań.